- “Ja ma?” - “Weet je waar ik voor bel?” - “Nee ma...” - “Moet je horen: in de maandelijkse Nederlandse editie van Zaman staat dat ze in Rotterdam een schrijverscursus gaan beginnen in samenwerking met Cosmicus. Toen ik het las moest ik gelijk aan jou denken… Kijk het even na, als je wilt. Ik denk dat je het wel leuk zult vinden.”
Met ongeveer zo’n gesprek, maar dan in het Turks, maakte ik kennis met het project "Schrijversschool" dat Stichting Cosmicus in samenwerking met Time Media Group heeft georganiseerd.
Na het artikel in de krant gelezen te hebben heb ik mij samen met twee vriendinnen ingeschreven voor het project. In een groep van ongeveer 30 personen, waarvan er 20 bijna iedere seminar hebben gevolgd, hebben we 8 weken lang iedere woensdagavond van 19.00 tot 21.00 uur deelgenomen aan de seminars die de heer Yusuf Alan presenteerde. De cursisten bestonden uit een aantal studenten uit Haarlem, Utrecht en Rotterdam, een paar docenten Turks uit Amersfoort, enkele huisvrouwen en zelfs een matrassenverkoper uit Rotterdam-Zuid, verschillend in de leeftijden tussen 18 en 50 jaar.
De verrijkende lessen die we van meneer Alan hebben gekregen waren de 2 uur durende treinreis die we met mijn 2 vriendinnen aflegden dubbel en dwars waard. We hebben tijdens deze treinreizen besloten dat we alleen al om het feit dat we zijn lessen kunnen bijwonen ons voor een eventuele “Schrijversschool-II” gaan inschrijven. Iedere week kregen we van meneer Alan namelijk een ander onderwerp uit de literatuur aangeboden. Leeseigenschappen van individuen, onderzoeksmethodologie, taalkunde, stijlfiguren, woordspelingen, literaire meesterwerken, de kunst van het vertalen en tekstanalyse waren enkele onderwerpen van de seminars. In sommige seminars herkende ik onderwerpen die sterk overeen kwamen met de literatuurlessen die we destijds op het reguliere voortgezet onderwijs kregen. Het leuke van deze seminars was echter dat we er geen toets over kregen, we niet alle namen in ons hoofd hoefden te stampen, het een onderdeel van mijn hobby was in plaats van een verplicht vak, en natuurlijk dat de seminars in het Turks werden aangeboden, want dat was iets waar ik het al jaren over had.
Tijdens de seminars kregen we de kans om kennis te maken met enkele schrijvers en de gelegenheid om hen vragen te stellen over hun schrijversverleden en ervaringen. Eén van deze schrijvers is Yavuz Nufel, bekend van zijn tekeningen in het maandblad Gırgır en zijn gedichtenbundels 'Yatsıda sönmeyen mum ışığında' en 'Şiirmatik'. Zijn nieuwste boek is "Yavuz Nufel'in kaleminden 40 yıl önce, 40 yıl sonra Hollanda'da Türkler", dat ons de levensverhalen van 40 Nederlandse Turken, hier in Nederland, gedurende 40 jaar beschrijft. Hij heeft ons verteld hoe men een gedicht schrijft, waaraan zo’n gedicht ongeveer moet voldoen en hoe een dichter weet wanneer een gedicht af is.
Een andere schrijver is Murat Tuncel. Hij heeft meerdere verhalen geschreven, waaronder ook de kinderverhalenboekjes over 'Super kurbağa' oftewel 'Super kikker'. 'Maviydi adalet sarayı' is zijn allerlaatste roman. Onze laatste seminar was gewijd aan journalistiek, waarbij Ali Çimen aanwezig was en zijn ervaringen met ons deelde. Zo kregen we te horen hoe hij op een bijeenkomst bijvoorbeeld wèl een reportage met oud-president Bill Clinton had en met hem op de foto was geweest terwijl de rest van de media die kans niet had gekregen. ‘Opeens stond ik bij de tafel waar hij aan zat en ben ik maar op de lege stoel naast hem gaan zitten…’ was een zin waarbij iedereen spontaan in de lach schoot. Na afloop van alle seminars kwamen we op zondag 26 maart bijeen voor een workshop met Sadık Yemni. Hij is (en nu ben ik eventjes niet objectief) echt een goede roman-schrijver. We hebben enkele passages uit zijn nieuwste roman ‘Yatır’ geanalyseerd en gekeken naar de verschillende schrijfstijlen die hij daar in gebruikt. Daarna konden we hem vragen stellen. Als hij bezig is met een roman blijkt hij 8 tot 10 uur per dag te werken. Hij houdt dossiers bij over de personages die in zijn roman voorkomen en ze hebben allen een eigen leventje en eigen karakteristieken. Als alle informatie voor de roman bijeen is, van de karakters tot de gebeurtenissen, gaat hij pas aan de slag. Tegenover het schrijfwerk van bijvoorbeeld een roman van ongeveer 500 pagina’s heeft hij een dossier klaarliggen van ongeveer 1000 pagina’s planwerk. Enkele titels waar hij zijn naam boven heeft staan zijn ‘De roos van Amsterdam’, ‘De ridders van Amsterdam’, ‘Detective Orhan en het vermiste meisje’, ‘De vierde ster’, ‘Çözücü’, ‘Metros’, ‘Öte Yer’, ‘Muska’ en‘Yatır’. Tijdens de workshop is iedereen een half uurtje bezig geweest met het schrijven van een klein verhaaltje over hetzelfde onderwerp, in dit geval over een haard. Na dat half uurtje hebben we onze stukjes voorgelezen. Het was opvallend, maar ook heel mooi om te zien hoe een ieder de haard vanuit een ander perspectief bekeek en er een ander verhaaltje omheen breide. Na afloop van de workshop hebben we onze certificaten gekregen. De kus die ik van mijn vader kreeg toen ik hem mijn certificaat liet zien, getuigde mij van de meerwaarde van het papiertje dat ik in handen had… Het project Schrijversschool dat Stichting Cosmicus in samenwerking met Time Media Group aanbood omvatte 8 seminars waarin deelnemers de mogelijkheid werd geboden om hun schrijverskwaliteiten te verbeteren.
